پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی روش تدریس نوین مبتنی بر داستان سرایی قرآنی بر انگیزش درونی دانش آموزان دوره ابتدایی به مرحله اجرا درآمد. رویکرد پژوهش از نوع کمّی و طرح آن نیمه آزمایشی با پیش آزمون و پس آزمون همراه با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی مشغول به تحصیل در مدارس دولتی ناحیه ۲ شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۲–۱۴۰۳ تشکیل دادند که از میان آن ها، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، تعداد ۶۰ دانش آموز انتخاب و به شیوه ای همگن در دو گروه آزمایش (۳۰ نفر) و گواه (۳۰ نفر) جای دهی شدند. گروه آزمایش به مدت ۱۰ جلسه آموزشیِ ۴۵ دقیقه ای تحت آموزش برنامه ریزی شده و تلفیقیِ مبتنی بر بازخوانی تعاملی، نمایش خلاق و تحلیل ساختاری قصص قرآنی قرار گرفت، در حالی که گروه گواه فرآیند آموزش معمول و سنتی مبتنی بر روخوانی و سخنرانی را دنبال نمود. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه استاندارد مقیاس انگیزش تحصیلی هارتر (نسخه بازنگری شده برای کودکان و نوجوانان) بود که پنج مؤلفه ترجیح چالش، انگیزه کنجکاوی، کوشش مستقل، قضاوت مستقل و معیارهای درونی را مورد سنجش قرار می دهد. پایایی این پرسشنامه از طریق ضریب آلفای کرونباخ ۸۶/۰ محاسبه شد. تحلیل داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و استنباطی شامل آزمون های تحلیل کوواریانس تک متغیری (ANCOVA) و چندمتغیری (MANCOVA) با استفاده از نرم افزار آماری انجام گرفت. یافته های تحلیل کوواریانس نشان داد که پس از کنترل اثر پیش آزمون، تفاوت معناداری میان گروه های آزمایش و گواه در نمره کل انگیزش درونی وجود دارد. همچنین در تمامی ابعاد پنج گانه، دانش آموزان گروه آزمایش برتری معنادار آماری را نسبت به گروه گواه نشان دادند. نتایج گویای آن است که الگوی طراحی آموزشیِ داستان سرایی تعاملی قرآنی با پیوند زدن محتوای عاطفی، اخلاقی و روایی با تجارب زیسته کودک، سبب درونی سازی انگیزه ها و افزایش تمایل به یادگیری پایدار می گردد.

داستان سرایی قرآنی برنامه درسی انگیزش درونی روانشناسی تربیتی دوره ابتدایی آموزش تعاملی